Mijn dreamteam #6

In het kader van mijn 2-jarig hardloopjubileum zet ik deze maand mijn loopmaatjes in het zonnetje.
Zonder hen was ik nooit zo ver gekomen, hardlopen is immers een teamsport!
Vandaag het verhaal van Jan, één van de twee mannen in onze loopgroep!

Afbeelding
Ik ben Jan van Dongen.
Na 13 keer verhuizen naar en van verschillende delen van de wereld en Nederland woon ik nu alweer 11 jaar in Heemstede en ben nu 6 jaar leraar Engels aan het Mendelcollege in Haarlem.
Respectievelijk een fantastische plek om te wonen en een fantastisch beroep om uit te oefenen.
Ik heb een zoon van 16, ben gescheiden in 2000 en mijn huidige vrouw Lieke leren kennen in 2004.
Zij had al 4 kinderen (nu 20, 22, 24 en 26), dus het is een levendige bedoeling als we met z’n allen thuis of op vakantie zijn.
Ik ben 59. Dit jaar word ik 60, maar niet verder vertellen alsjeblieft.

Hoe lang loop je al?
Een jaar of zes, schat ik, maar in het begin was dat vooral een beetje in het wilde weg rennen en ik schoot geen meter op (mijn woordspelingen leven een geheel eigen leven, sorry daarvoor).
Drie jaar geleden wilde ik toch meer regelmaat en structuur brengen in mijn chaotische manier van lopen en ben gestart in een hardloopgroep via Run2day.
Ik kwam toen bij de enigszins-gevorderden groep van Carla ten Braber terecht.
Na een half jaar stapte ik over naar de gevorderden groep van Henny Tiben, maar ik raakte daar toen behoorlijk geblesseerd aan mijn achillespees en ben vervolgens 8 maanden uit de running (daar gaan we weer) geweest.
Ben toen weer teruggestapt naar Carla, raakte vervolgens weer geblesseerd en ben toen op advies van Carla naar een sportfysiotherapeut geweest. Dat heeft enorm geholpen.
Ik ben nu al maanden blessurevrij en weet ook wat te doen als ik weer last krijg van mijn pezen.
Ik kan iedereen aanraden om je vooral op tijd te laten behandelen voor blessures en ander leed.
Het had mij (en mijn vrouw) heel veel chagrijnige buien gescheeld!

Hoe ben je begonnen?
Wat ik al zei, een beetje voor de kat z’n viool lopen, voornamelijk in de Oase.
Dat was niet eens vanwege de natuur maar door mijn manier van bewegen.
Het zag er niet uit. Ik hield dat liever voor mezelf.

Waarom ben je gaan hardlopen?
Ik ben nogal lui. Ik heb als student jaren gehonkbald en ik had die sport onder meer gekozen omdat je daar nooit meer dan 27,50 meter (de afstand tussen twee honken) aaneengesloten hoefde hard te lopen.
Ook was ik catcher (achtervanger) en dan zit je min of meer de hele wedstrijd op je hurken.
Helemaal mijn sport dus.
Daarna heb ik nauwelijks iets echt aan sport gedaan, behalve een potje bedrijfstennis en een enkele skivakantie.
Maar goed, na je 50e ga je trappen lopen ineens vermoeiend vinden, rent je zoon je proestend van het lachen voorbij bij een potje voetbal en moet je je door hartproblemen geplaagde moeder in een rolstoel de heuvel op duwen, wat ook mijn hart geen goed deed.

Ik heb toen een conditietest gedaan en, nou ja, laten we zeggen dat de onderzoeker zijn woorden zorgvuldig koos om mij duidelijk te maken dat ik iets achter liep op de rest van Nederland, qua uithoudingsvermogen, longcapaciteit, kracht en nog wat andere belangrijke indicatoren.
Dat zijn van die momenten dat je je realiseert dat er iets moet gebeuren of de gevolgen op termijn zijn desastreus.
Ik was ineens doodsbang en dus supergemotiveerd.
Hardlopen dus, en wel nu, want het kost bijna niets en je hebt alles zelf in de hand.

Wat is je mooiste hardloopervaring tot nu toe?
Ik vind dat lastig te zeggen.
Soms zit je tijdens een training of als je alleen loopt in een zalige flow en lijk je te zweven, zonder dat het heel veel energie lijkt te kosten.
Dat zijn gouden momenten, jammer dat ze vaak zo kort duren.
Ik had tijdens de Haarlemmermeerrun van 2013 exact dat gevoel tijdens de eerste 5 km, ik liep een voor mij doen ongelofelijk gemiddelde van 11 km per uur.
Helaas stortte ik volledig in na de 5 km split, maar dat eerste half uur was misschien wel my finest hour.
Ik hoop dat gevoel ooit weer eens te bereiken op een langere afstand.

Ik beloon mezelf niet echt, ik heb genoeg aan dat lekkere gevoel achteraf.
In het begin kon ik een patatje-met na afloop niet weerstaan, maar daar zag ik gauw de onzin van in.
Ik neem een espresso of 2, dat dan weer wel.

Ik train hoofdzakelijk met het oog op wedstrijden.
Ik heb ontdekt dat ik een loopdoel moet hebben om minstens twee keer per week, liefst drie keer te lopen.
Ik moet een doel hebben en daarnaar werken.
Soms vind ik het lastig om de discipline op te brengen, met name natuurlijk bij slecht weer, maar ik las een tijd geleden een hele mooie en ware quote: “je hebt nooit spijt als je gaat lopen maar altijd als je niet gaat”. Dat brengt me altijd over de drempel.

Behalve zorgen dat m’n veters goed dubbelgeknoopt zijn en niet te los of te vast zitten, heb ik geen vast ritueel.

Mijn doel
Mijn voornaamste doel is om mijn conditie op peil te houden en liefst nog te verbeteren.
Ik ben zo eigenwijs te denken dat dat nog mogelijk is met mijn leeftijd.
Ik wil per se proberen de 10 km consequent onder het uur te lopen.
Dat is me nog maar twee keer gelukt, dus ik heb nog een tandje bij te zetten.

Mijn voorbeelden
Ik heb twee voorbeelden: Carla, onze coach, die is toch ook al 60 en rent nog rustig een 10 km in 49 minuten. Zij haalt zoveel plezier uit het lopen en kan dat ook heel goed overbrengen op haar groep.
Dat enthousiasme is aanstekelijk.
Op de tweede plaats komt Alex Vero. Hij is een Engelse journalist, zat vaak in de kroeg, met behoorlijk wat overgewicht. Hij stelde zichzelf als doel een van de beste marathonlopers van zijn land te worden.
Wat een idioot, denk je. Maar het is ‘m gelukt.
Hij heeft er een documentaire over gemaakt, te zien op YouTube (https://www.youtube.com/watch?v=yzyMwrm_oNU).

Ik heb absoluut niet de ambitie om een marathon te lopen, maar ik vond zijn verhaal een prachtig voorbeeld van wat je kunt bereiken if you put your mind to it.

Ik heb geen favoriet loopmoment, maar in ieder geval niet ’s morgens voor 8 uur.
Ik moet maximaal anderhalf uur van tevoren echt iets gegeten hebben en ik ga niet om half 7 al aan het ontbijt.

Lopen in een loopgroep
De voordelen zijn al vaak genoemd, denk ik: de groep moedigt je aan, je kunt je optrekken aan anderen of een voorbeeld zijn voor anderen, je kunt een hoop lol hebben, je wordt uit een dip gehaald, je kunt leuke contacten maken met mensen die je anders nooit zou spreken.
Een nadeel is dat het tempo en zwaarte van de training meestal wordt aangepast aan de gemiddelde loper.
Ik heb soms behoefte aan een wat hardere of stevigere training, met langer of meer interval werk.
Ik merk wel dat de intensiteit wel aan het toenemen is de laatste maanden, en dat is goed.

Voeding
Voor een training eet ik twee boterhammen, een meestal met vleeswaren en de ander met hagelslag.
Kop espresso erbij. Na het lopen wat yoghurt en muesli en een paar glazen water.

Wat is je favoriete ontbijt?
In de winter vaak Brinta met rozijnen, in de zomer brood met beleg. Plak koek en een kop thee erbij.
Ik heb niet echt een favoriete after running snack. Een krentenbol of mueslibol als het er is gaat er wel in.

Ik ben absoluut niet bezig met wat goede voeding of drank is voor, tijdens of na het lopen.
Het boeit me gewoon niet. Mogelijk dat bepaalde voedingsmiddelen bijdragen aan herstel of verbetering maar ik ben niet overtuigd van het nut, misschien onterecht.
Je leest te vaak over hypes die weer worden ontkracht en vervolgens weer vervangen worden door andere hypes.
Ik ontken niet dat er waarheid zal zitten in het belang van bepaalde bestanddelen en zou wellicht baat kunnen hebben bij wat essentiele aanbevelingen.
Ik laat niets staan, behalve misschien alcohol, dat drink ik de laatste maanden toch beduidend minder.
Ik ben gek op Belgisch bier en Schotse whisky, maar ik temper dat behoorlijk momenteel, hooguit een glas of 2 a 3 per week. Een echt offer vind ik dat overigens niet. Ik geniet des te meer van momenten dat ik ’t wel drink.

Wat betekent hardlopen voor jou?
Om te zeggen, “alles” is te veel gezegd, ik bouw mijn leven niet om ´t lopen heen, zoals sommigen doen.
“Veel” komt dichterbij de waarheid.
Ik ben door blessures twee keer maandenlang buitenspel geweest en dat was ellendig.
Langzamerhand ben ik er gehecht aan geraakt, aan de zaterdag trainingen, de midweekse duurlopen, de natuur en de stilte om me heen, de voldoening.
Ik zou ´t niet meer willen missen en zou ´t vreselijk vinden als ik ´t ooit moest opgeven.

Sportkleding moet prettig zitten maar niet te ruim zodat het gaat klapperen en fladderen, dat irriteert enorm. Ik vind het wel belangrijk om er goed uit te zien als ik loop, ik zou niet in versleten of een foute outfit kunnen lopen.
Ik ben niet trendy, maar een zekere gevoeligheid voor mode heb ik dan weer wel.
En schoenen, daar stel ik hoge eisen aan, maar dat is puur functioneel.
Ik heb schandalig dure schoenen van 180 euro maar daar heb ik geen enkel probleem mee.
Ik bedenk me overigens dat ik ook schoenen niet heb gepast omdat ik ze spuuglelijk vond.
Dus puur functioneel? Mm, toch niet misschien?

Heb je nog tips voor beginnende lopers?
Ga bij een groep, wees geduldig, accepteer een dip, blijf doorlopen.
Spreek met een maatje af als je niet met de groep loopt (hoewel dat voor mij persoonlijk niet zo werkt).

Afbeelding 4

Ben je benieuwd naar de rest van mijn dreamteam?
Lees dan ook de verhalen van Ellen, Carla, Karin, Margret, Betul en Dorothé onder de tag dreamteam.

Advertenties

Een gedachte over “Mijn dreamteam #6

  1. Jan wat heb je een leuk stukje geschreven. Het is zo fijn om te merken dat je nu inderdaad blessurevrij loopt en je merkt (als trainer) dat je er zo’n plezier aan beleeft.
    Enne, van mij zal niemand horen, wat je leeftijd is ………………………………!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s